Maak kennis met Charina en Helena, de enthousiaste ‘tandem’ achter Ge Durft, een bovenlokaal cultuurproject dat de komende jaren op zoek gaat naar hoe kunst en creativiteit een rol kunnen spelen bij jongeren in een kwetsbare situatie.

Wie zijn jullie, en wat is jullie rol in Ge Durft?

Charina: Ik werk sinds enkele maanden voor Durf2030, en ben heel specifiek aangesteld als projectmedewerker voor Ge Durft. Ik ben procesbegeleider voor jongeren die een project willen starten. Die komen in eerste instantie met een idee of droom tot bij mij, waarna we dat samen verder verkennen en kijken of en hoe we dat mogelijk kunnen maken.

Helena: Ik werk voor Hogeschool VIVES bij het studiegebied sociaal-agogisch werk. Daar geef ik een beetje les, maar ben ik vooral deel van het onderzoeksteam ‘Inclusive Society’. Daar ben ik vaak bezig met kunst en creativiteit of met jongeren op verschillende domeinen. Ik voel mij eigenlijk de mede-tandem van Charina. Samen laten we de fiets draaien en leiden we het project in goede banen. Daarin is ook collega Dewi Hannon betrokken, zij bepaalt als klankbord mee de koers en werkt samen met mij aan het onderzoeksluik.

Ge Durft!, vanwaar de naam?

Charina: Voor mij staat Ge Durft eigenlijk echt voor durven en een beetje doen. Het durven uitwerken van een idee, durven in je kracht te gaan staan, durven springen in iets onbekends en daaruit terug kunnen groeien.

Helena: Voor mij is het ook de kwetsbaarheid van het durven dat erin zit. Durven vergt vaak wat moed en kracht, en dat is voor niemand altijd gemakkelijk. Sommige kleine stappen zijn grote stappen voor andere mensen, en omgekeerd. Dat geldt zeker ook voor jongeren. Zij zitten in flexibele levensomstandigheden waarin dingen heel rap kunnen veranderen. Sommige jongeren hebben het van thuis uit soms moeilijk, of dragen dingen mee vanuit voorgaande generaties. Daardoor moeten ze soms nog meer moeite doen om hun plek op deze wereld te kunnen claimen. Ge Durft is ook wel een project die ook voor die jongeren een extra effort doet zodat ook zij hun stem kunnen zoeken en vinden. Samen zoeken naar wat zij graag willen doen.

“Durven vergt vaak wat moed en kracht, en dat is voor niemand altijd gemakkelijk.”

Vanwaar het idee om dat via Ge Durft! aan te pakken?

Helena: Een paar jaar geleden was er #DieNaamGaanZeZelfWelBepalen. Daar ging het over jongeren die zelf projecten opzetten, telkens met een belangrijke rol voor kunst en creativiteit en met het oog op een maatschappelijk thema. Redelijk wat projecten gingen toen over mentaal welzijn. Kunst en creativiteit is wel een interessante manier om daarmee aan de slag te gaan. Daaruit is het vervolgtraject gekomen.

Charina: Kunst en creativiteit opent soms een deur die anders dicht blijft of legt een pad dat anders niet altijd bewandeld kan worden. Het biedt de mogelijkheid om ook even ergens anders mee bezig te zijn en niet constant de confrontatie te moeten aangaan met die kwetsbaarheid of mentale struggles. Of omgekeerd kan het soms ook alternatieven bieden om die zorgen een plek te geven.

Op welke projecten mikken jullie?

Charina: Ik zou eigenlijk zeggen alles, maar het moet ergens wel een link hebben met kunst en creativiteit. Ik vind het vooral belangrijk dat er een zekere eigenheid in zit. Dat is een belangrijke. ‘Welk soort projecten’ vind ik moeilijk om éénduidig vast te zetten. Het kan een theaterproject zijn, een luisterverhaal, een reeks tekeningen... en vooral nog heel veel meer. Dat is moeilijk in één antwoord te gieten.

Helena: Samen helpen we ook wel meezoeken naar wat die eigenheid dan is. Bij mij is muziek altijd belangrijk geweest in mijn leven en was dat iets heel duidelijk, maar dat is niet voor iedereen zo helder. Misschien zijn er nog andere interesses of talenten die jongeren nog niet ontdekt hebben. Om tot die eigenheid te kunnen komen zijn we ook wel bereid om samen te zoeken.

“Ik vind het vooral belangrijk dat er een zekere eigenheid in zit.”

Charina: Een project kan ook iets groots zijn, of net iets klein. Ik zie dat eerder als iets dat je niet kruist op de standaard wegen in je leven. Niet gewoon het kopen van een brood, maar wel bijvoorbeeld het maken van een taarttentoonstelling. Dat is net weer het drempeltje om vanuit iets kleins of een idee een project te maken. Maar dat hoeft zeker niet altijd zo groot te zijn.

Helena: Iets dagdagelijks omtoveren naar iets dat plots wel uniek wordt. Iets authentieks heeft.

Ge Durft loopt nog tot eind 2026, waar hopen jullie op terug te kunnen kijken?

Charina: Ik hoop op heel veel succeservaringen bij jongeren. Dat gaat misschien niet altijd over een groot geslaagd project, maar eerder over de kleine succesjes en de stappen die daarin gezet zijn. Iets dat mogelijk gemaakt is dat anders niet mogelijk was, hoe groot of hoe klein dat ook is. Dat lijkt mij persoonlijk de meerwaarde aan eender welke job, of in het leven: Iets kunnen verwezenlijken bij iemand anders of voor iemand anders dat anders nooit zou gelukt zijn. Als ik binnen 2 jaar kan terugkijken en alleen maar zo’n gevoel kan hebben – dan is dat project – en een deeltje van mijn leven – al heel geslaagd.

Helena: Ik heb dat ook al gemerkt door met jongeren te werken die wel al wat hebben meegemaakt. Ik vind dat altijd zo chic hoe die altijd in die moeilijke omstandigheden manieren vinden om daarmee om te gaan. Ik zou in 2026 heel content zijn ook mocht ik de kans hebben gehad om jongeren te ontmoeten bij wie dat lukt om zelf tot iets te komen, ook al is dat niet evident. Ergens een weg vinden waar ze later nog iets mee zijn. Dat lijkt me fantastisch. Ik denk dat kunst en creativiteit daar nooit slecht in kan zijn.